Ik heb deze maand 3800 taka (ongeveer 38 euro, red.) verdiend, inclusief 43 overuren. Volgens mij zijn de overuren niet goed bijgehouden. Doordat ik  ’s ochtends te laat bij de fabriek kom en de supervisor de overuren niet eerlijk telt, krijg ik elke maand minder loon dan ik zou moeten krijgen. Bijna elke maand leen ik geld van anderen. Het is een vicieuze cirkel. Ik kan er niet uitkomen. Vorige maand moest ik 1000 taka betalen, die ik moest lenen om rond te komen.

Van het loon dat ik kreeg, betaal ik 1400 taka aan huur, en 1000 taka aan het terugbetalen van een lening. Nu is al mijn geld op. Ik weet niet hoe ik rond ga komen.

Reiskosten zijn een aanslag op mijn portemonnee. Als ik de bus neem (naar mijn werk, red.), kost me dat 14 taka voor een retourtje. Ik heb een paar dagelijkse uitgaven die ik moet doen. Ik moet regelmatig anti-muggenspul kopen. Elke rol kost 3 taka. Ik moet ook mijn dochter wat geld geven voor haar ontbijt. Ik geef haar geld of koop twee gerechten voor haar ontbijt, die ik afwissel: of een bakarkhani met een kopje thee, of een porota met thee. Die kosten maar 6 taka. Bakarkhani is knapperig, heerlijk en goedkoop. Het is geen delicatesse voor ons.

Tijdens de tweede keer dat ik in de afgelopen maand naar de markt ging, heb ik voor 500 taka boodschappen gedaan. Ik heb 5 kilo zilvervliesrijst gekocht. De prijzen op de rijstmarkt gaan op en neer. Ik koop rijst als de prijs tussen de 23 en 28 taka is. Voor de hele maand heb ik 12 kilo rijst nodig.

Ik heb minimaal 6500 taka nodig voor een eenvoudig leven. Als ik dit loon aangeboden zou krijgen, zou ik een gat in de lucht springen. Rumana zou uitgelaten zijn, dolblij. Ik zou meteen naar de markt gaan. Ik zou voor een maand eten kopen. Ik zou zorgen voor beter onderwijs voor mijn dochter. Misschien zou ik een privé-leraar huren. Ik zou natuurlijk oorbellen kopen. Ik zou mijn dochter ontzettend verwennen. Ik zou haar een goed ontbijt geven. Ik zou haar gelukkig maken. Ik zou er ook over denken wat geld te sparen voor de toekomst!