De fabriek ging twee dagen voor het Suikerfeest* dicht. De managers van de fabriek gedragen zich altijd erg goed kort voordat de feestdagen beginnen. We kregen van de fabriek een heel klein beetje extra geld als festivalbonus. Maar het Suikerfeest is geen feest voor ons, wij kunnen geen feestinkopen doen.

De opzichters en managers bieden hun excuses aan en vragen aan de arbeiders vergeving voor als ze ons op welke manier dan ook pijn hebben gedaan. Dit is gek. Net voordat de feestdagen beginnen, worden ze heel aardig. Misschien willen ze geen problemen en proberen ze eventuele lastige situaties te voorkomen.

Op de dag dat het Suikerfeest begint word ik om een uurtje of acht wakker. Ik voelde me ontspannen: geen werk vandaag en geen gedoe over wie de badkamers mocht gebruiken. Veel mensen zijn tijdens het feest in een jubelstemming. Van mij hoeft dat feesten niet zo. Ik hou van slapen. Ik heb televisie gekeken. Ik keek naar films en tv-shows. Ik heb geen televisie. Mijn buurman, een lieve, oude man, laat me vanuit mijn eigen kamer naar zijn tv kijken. Mijn kamer is recht tegenover zijn kamer.

Hoewel ik niet in een feeststemming was, heb ik een feestmaaltijd gekookt voor mijn dochter en mij. Ik heb Birani gemaakt (een populaire Indiaas gerecht met rijst en vlees), Shemai en Lacchi Shemai (soort van zoete noodles die mensen eten tijdens het Suikerfeest). Ik had van alle belangrijke ingrediënten zo weinig mogelijk gekocht. Ik had bijvoorbeeld maar een half kilo rundvlees gekocht.

Van de Schone Kleren Campagne:
* Eid-ul-Fitr, het Suikerfeest, is een belangrijk islamitisch festival. Het begint na het einde van de Ramadan, de vastenmaand. Het Suikerfeest wordt in Bangladesh met veel toewijding gevierd. Iedereen probeert zich goed te kleden en maakt op deze dag de speciale gerechten. Familieleden en buren delen samen in de vreugde van deze feestdagen. Het is vergelijkbaar met Kerstmis hier.