Van de Schone Kleren Campagne:
Sinds Rumana’s digitale dagboek is begonnen is er al heel wat gebeurd. Voor iedereen die nieuw is op dit blog of nog eens wil nalezen wat Rumana tot nu toe allemaal heeft beleefd: hieronder een samenvatting.

Ik sta elke dag op voordat het licht wordt. Er zijn drie WC’s en twee badkamers voor zeventien families. Elke dag begint met gekibbel met de buren over wie zich mag wassen. Bijna elke dag ben ik te laat op mijn werk, omdat ik eerst mijn dochter naar school moet brengen en deze vaak pas laat open gaat. Hierover heb ik steeds weer ruzie met de supervisor.

De omstandigheden in de fabriek zijn verschrikkelijk. Er zijn maar 15 WC’s voor 8000 of 9000 arbeiders. Van de WC’s word je misselijk. Soms is er watertekort, en dan zijn de WC’s helemaal walgelijk. Er is een pauze van een uur. Slapen is mijn pauze. Ik val in slaap voor mijn naaimachine. Uren achterelkaar achter de naaimachines werken zorgt voor pijn in je lichaam en benen.
Ik werk de hele dag, vaak zelfs tot tien uur ’s avonds. Wanneer ik ‘s avonds mijn dochter op ga halen, zie ik een glimp van hoop in haar ogen. Ze rent naar me toe. Ik verwen haar, ze mag een taka uit mijn versleten portemonnee pakken. Ze koopt er chocolade van. Ze geniet er erg van. We gaan naar bed.

Ik heb deze maand 3800 taka (ongeveer 38 euro, red.) verdiend, inclusief 43 overuren. Doordat ze geld inhouden omdat ik  ’s ochtends vaak te laat bij de fabriek kom en de supervisor de overuren niet eerlijk telt, krijg ik elke maand minder loon dan ik zou moeten krijgen. Bijna elke maand leen ik geld van anderen. Het is een vicieuze cirkel. Ik kan er niet uitkomen. Ik heb minimaal 6500 taka nodig voor een eenvoudig leven. Mijn vijfjarige dochtertje wil graag speelgoed en andere leuke dingen hebben. Maar ik kan dat allemaal gewoon niet betalen…

We kunnen het ons niet voorstellen elke maand vis, vlees of kip te kunnen kopen. We eten spinazie, en wat groentes. Aardappelen zijn niet te betalen; de prijs is torenhoog. Zelfs het kopen van sommige groentes is afhankelijk van of ik er geld voor heb. Vorige maand was ik ziek. Ik had hoge koorts. Ik moest medicijnen kopen die 210 taka kostten, erg veel geld voor mij.

Wanneer ik een getrouwde vrouw zie met een man die echt van haar houdt, voel ik me erg verdrietig. Mijn man liet me in de steek. Wij zijn geen meisjes om te beminnen of over te fantaseren. Onze vormen zijn die van opgedroogde schoonheid. Laats had ik een date met een man die oneerlijk bleek. Daarna werd ik uit mijn huis gezet, alleen omdat die man binnen was geweest. Nu heb ik een nieuwe woning voor ons gevonden.

Ik had een mobieltje. Ik heb altijd gedroomd van een mobiel en hij is ook handig voor het maken van foto’s voor mijn Sweatsoap, maar hij afgepakt door mijn supervisor. Ze zeggen dat ze hem over drie maanden zullen teruggeven. Ik wil mijn mobieltje terug.

Ik slaap wanneer ik maar kan. Ik ben altijd zo moe omdat ik altijd bezig ben met werken, koken, het huishouden en voor mijn dochter zorgen. Ik moet lange dagen werken omdat ik arm ben. Soms eet ik twee of drie dagen geen echte maaltijd. Slaap is een luxe.

Mijn droom is om naar het buitenland te gaan om meer geld te verdienen. Ik wil daarheen als kledingarbeider. Nu investeer ik in mijn kind, om haar een opleiding te geven en aan haar toekomst te werken. Dat is mijn doel. Ik zal nooit toestaan dat mijn dochter in een kledingfabriek gaat werken. Mijn dochter mag niet worden zoals ik.