11 november 2009
Er wonen ten minste 4000 of 5000 kledingarbeiders in de verschillende wijken van oud-Dhaka. Als je naar Dhaka gaat, zul je duizenden kledingarbeiders zien die naar het busstation toestromen. Er zijn zoveel minder openbare bussen dan er nodig zijn. Van ongeveer half 9 tot 9 uur ’s ochtends bruist de hele buurt van de grote groepen kledingarbeiders. We nemen bijna alle bussen over.
Het duurt een half uur om mijn deel van de stad te bereiken. Ik loop naar het centrale punt waarvandaan ik de bus kan pakken. Ik pak soms de universiteitsbus. Het is erg interessant. De bussen die de studenten van Dhaka College en Dhaka Universiteit vervoeren, nemen ons soms mee op hun tweede of derde ronde, wanneer er minder studenten in de bussen zitten. We betalen ze een heel klein bedrag.
We stormen naar de bus; we duwen de veiligheidsman opzij. Ik werd een keer bijna gesandwiched tussen twee bussen terwijl ik naar de bus rende.
